ODWYK

odwyk to słowo, które powoli wychodzi z użycia, ale u nas jeszcze funkcjonuje.

Przez wiele lat używane było do określania leczenia alkoholizmu, a później również narkomanii (pacjenci mieli „odwyknąć” od picia alkoholu czy od brania narkotyków). Obecnie możemy usłyszeć je także wówczas, kiedy rozmowa dotyczy leczenia różnych uzależnień, nie tylko od alkoholu, narkotyków (narkomania, toksykomania) czy leków (lekomania), ale także leczenia hazardu, siecioholizmu i uzależnienia od komputera, leczenia seksoholizmu, pracoholizmu czy innych niechemicznych uzależnień (tzw. uzależnień behawioralnych).

Tak jak na przełomie XIX i XX wieku królowała na świecie „era nerwic”, tak na przełomie XX i XXI stulecia zapanowała „era uzależnień”. Siłą napędową uzależnień stało się tempo życia, ucieczka od nieakceptowanych stanów emocjonalnych, poszukiwanie szybkiej przyjemności i natychmiastowej gratyfikacji oraz trudność w kontrolowaniu impulsów.

Znany badacz i prekursor nowoczesnego podejścia do problematyki uzależnień – Elvin Morton Jellinek (1890-1963) stwierdził, że „alkoholizm przewlekły to każde używanie napojów alkoholowych, które powoduje szkodę dla osoby pijącej, społeczeństwa lub obojga”. Przez analogię można przyjąć, że:

uzależnienie to nabyta silna potrzeba
zażywania jakiejś substancji lub wykonywania jakiejś czynności,
która powoduje szkodę dla określonej osoby, społeczeństwa lub obojga.

Uzależnienia odgrywają w naszej cywilizacji coraz większą rolę i pociągają za sobą coraz więcej ofiar. Obserwując uważnie to co dzieje się wokół nas łatwo jest zauważyć, że coraz więcej naszych zachowań przybiera charakter przymusowy, nałogowy, a więc chorobowy i tym samym wpływa niekorzystnie na różne sfery naszego życia.

Najbardziej podatne na uzależnienia są osoby które mają, najczęściej nieuświadomione, deficyty niektórych umiejętności życiowych i którym określona substancja lub zachowanie pomaga chwilowo, i niestety tylko pozornie, te deficyty niwelować. Od strony biologicznej, przyczyny zachowań związanych z uzależnieniami można dopatrywać się w nieprawidłowym funkcjonowaniu tzw. układu nagrody w mózgu.


W prawidłowej ocenie stanu zdrowia pomocna jest konsultacja specjalisty. Właściwa diagnoza uzależnienia i prowadzenie fachowej terapii wymagają bowiem odpowiednich umiejętności i specjalistycznej wiedzy. Leczeniu uzależnienia powinno towarzyszyć leczenie osób bliskich – leczenie współuzależnienia. Podstawowej metody leczenia czyli psychoterapii uzależnienia nie są w stanie zastąpić ani leki ani seanse “hipnozy w stanie czuwania”, “kodowanie”, “biorezonans magnetyczny”, “biostymulacja”, “sesje reinkarnacyjne”, “most energetyczny”, sesje “zbiorowej hipnozy” czy inne, zagadkowo brzmiące “metody”. Wprawdzie osoby podatne na sugestię są w stanie przez jakiś czas po tych tajemniczo brzmiących „zabiegach” i „czarach” powstrzymać się od kontynuowania swoich nałogowych i kompulsywnych zachowań, jednak po pewnym czasie zachowania te z powrotem powracają, a uzależnienie pogłębia się.

Osobami kompetentnymi w leczeniu uzależnień są wyłącznie osoby posiadające certyfikaty specjalisty terapii bądź psychoterapii uzależnień (więcej na stronie www.alkoholizm.eu). Pomocna w powrocie do zdrowia jest także Wspólnota Anonimowych Alkoholików (AA).

„nigdy nie wiesz, od czego jesteś uzależniony,
dopóki sobie tego nie odmówisz”

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na temat uzależnień, dowiedzieć się jak profesjonaliści postrzegają Twój problem alkoholowy czy współuzależnienie (koalkoholizm) lub jeżeli chcesz uzyskać specjalistyczną pomoc w poradzeniu sobie z uzależnieniem lub ze współuzależnieniem – zajrzyj na stronę:

www.akmedcentrum.eu
lub

www.akmed.waw.pl